Δημοσιεύτηκε στις: 8 Απριλίου, 2026

Ένας μήνας της ιμπεριαλιστικής επίθεσης ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ ενάντια στο Ιράν

Στρατιωτικές επιχειρήσεις και χτυπήματα.

Στις 28 Φλεβάρη μετά από βδομάδες πολεμικής προετοιμασίας οι ΗΠΑ χτυπούν με πυραύλους την Τεχεράνη δολοφονώντας τον ανώτατο ηγέτη Αλί Χαμενεϊ. Σε άμεση απάντηση, το Ιράν δείχνει την πολεμική προετοιμασία που έχει κάνει τα τελευταία αρκετά χρόνια με την επιχείρηση “Επική Οργή”, με πυραυλικές ενέργειες σε αμερικανικές βάσεις στο Μπαχρέιν, στα ΗΑΕ, στο Κατάρ, στη Σ. Αραβία και το Κουβέιτ. Παράλληλα, ξεκινάνε οι επιθέσεις σε πλοία που μεταφέρουν πετρέλαιο στα στενά του Ορμούζ, τα οποία σύντομα θα κλείσουν τελείως από το Ιράν. Την επόμενη μέρα, ανακοινώνεται ο διάδοχος του Χαμενεϊ, ο γιός του Μοτζαμπά.

Η Χεζμπολάχ μπαίνει στον πόλεμο ως αντίποινα στις 2/3 ενώ τις επόμενες μέρες η “Ισλαμική Αντίσταση” του Ιράκ ξεκινάει μπαράζ επιθέσεων εναντίoν των αμερικανικών βάσεων στη χώρα αλλά και στην πρεσβεία. Οι επόμενες μέρες συνεχίζουν με πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν στο Ισραήλ και σε βάσεις αμερικανών στις χώρες του κόλπου, καθώς και στις πρεσβείες, ενώ οι γενοκτόνοι χτυπούν στρατιωτικούς και μη στόχους στις μεγάλες πόλεις του Ιράν.

Στις 11/3 οι Φρουροί της Επανάστασης, σε μια πρωτοφανούς μεγέθους επιχείρηση με την Χεζμπολάχ τσακίζουν την ισραηλίνή αεράμυνα, επιβεβαιώνοντας και ρητά (την επόμενη) τη στρατηγική τους περί “πολέμου εξάντλησης” της Αμερικής. Ο άξονας του θανάτου συνεχίζει την στρατηγική του περί αποκεφαλισμού της ηγεσίας του Ιράν αλλά και των οργανώσεων με την εκτέλεση του εκπρόσωπου τύπου της Καταϊμπ Χεζμπολάχ, Αμπού Αλί αλ-Ασκάρι, τον επικεφαλής πληροφοριών της Χεζμπολάχ, Χουσέιν Μακλέντ, τον γραμματέα του συμβουλίου ασφαλείας του Ιράν και διανοούμενο Αλί Λαριάνι που έγινε παγκόσμια γνωστός όταν είπε σε συνέντευξη με δυτικά μέσα ότι το Ιράν πολεμάει ενάντια στον κόσμο του Έπστιν, και τον διοικητή των Basij Γκολαμρεζά Σουλεϊμανί. Παρά τα χτυπήματα αυτά, οι απαντήσεις τόσο της Ιρακινής Αντίστασης, του Ιράν αλλά και της Χεζμπολάχ δεν μειώνονται αποδεικνύοντας την επιτυχία του “μωσαϊκού” τρόπου λειτουργίας των οργανώσεων αυτών, αλλά και την αποτυχία του στρατηγικού σχεδιασμού των ΗΠΑ που θεωρούσε ότι μπορεί με δολοφονίες υψηλόβαθμων να αποσταθεροποιήσει και να οδηγήσει σε αλλαγή καθεστώτος το Ιράν.

Στις 18/3, μετά από επίθεση του Ισραήλ στο μεγαλύτερο διυλιστήριο του Ιράν, το Ιράν απαντά με επίθεση και καταστροφή του μεγαλύτερου διυλιστηρίου του Κατάρ. με αποτέλεσμα την διακοπή των διπλωματικών σχέσεων των δύο χωρών. Στη συνέχεια, σημειώθηκαν επιθέσεις σε διυλιστήρια της Σ. Αραβίας ,μέλος της αεράμυνας των οποίων αποτέλεσαν και ελληνικές δυνάμεις, αλλά και εγκαταστάσεων στο Ισραήλ. Αυτή η τροπή σημειώνει την περαιτέρω στροφή του Ιράν στην προσπάθεια οικονομικού στραγγαλισμού της Δύσης μέσω της αύξησης των τιμών του πετρελαίου.

Το Ισραήλ στις 21/3 χτυπά το πυρηνικό εργοστάσιο στην Νατάνζ του Ιράν ξανά. ενώ οι ΗΠΑ στέλνουν 2200-2500 πεζοναύτες στις βάσεις στην περιοχή. Ακόμη, δολοφονείται ο Μοχάμεντ Ναϊνί, υπεύθυνος σχέσεων των Φρουρών της Επανάστασης. Το Ιράν απαντά με εκατοντάδες επιθέσεις στα ΗΑΕ. ενώ χτυπά διυλιστήριο στο Κουβέιτ ξανά, ενώ εκατοντάδες ντρόουν φτάνουν στο Μπαχρέιν. Σημαντική κυρίως διπλωματικά είναι η αποχώρηση των ΝΑΤΟικών στρατευμάτων από το Ιράκ, το οποίο παίρνει στάση ολοένα και πιο φιλό-Ιρανική.

Τις επόμενες μέρες το Ιράν απαντά ξανά με επιθέσεις ενάντια στο πυρηνικό εργοστάσιο στη Ντιμόνα στο Ισραήλ, ενώ το Ιράν καταγγέλλει επίθεση και σε δεύτερο πυρηνικό του εργοστάσιο στις 24/3, χωρίς να υπάρξουν καταστροφές. Το Ιράν την επόμενη, ξεπερνά τις στρατιωτικές εκτιμήσεις των αντιπάλων του χτυπώντας την βάση Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό ωκεανό σε απόσταση 4000 χλμ, διπλάσια απόσταση από την εκτιμώμενη ικανότητά του. Οι επιτυχημένες πυραυλικές επιθέσεις συνεχίζονται και από τις δύο πλευρές στις μεγάλες πόλεις του Ιράν και του Ισραήλ την 3η βδομάδα του πολέμου, με το iron dome να έχει καταρρεύσει τελείως. Παράλληλα ο Τραμπ ανακοινώνει ψευδώς ότι έχουν ξεκινήσει συνομιλίες για εκεχειρία, για άλλη μια φορά προσπαθώντας να σώσει ό,τι σώζεται από την εικόνα του. Την 3η εβδομάδα του πολέμου μετράμε επίσης στοχευμένες δολοφονίες από το Ισραήλ των Walid Muhammad Dib και Wissam Taha, και οι δύο με οικονομικούς ρόλους στην Χαμάς αλλά και τον Ahmad Hamdan Abdullah, διοικητή της οργάνωσης των δυνάμεων του Λιβάνου. Στις 24/3 στο Ιράκ οι ΗΠΑ χτυπούν κεντρικά γραφεία των PMF σκοτώνοντας και ιρακινούς στρατιώτες και εκτελώντας τον Saad al-Baiji διοικητή στην επαρχία Ανμπάρ. Ο πρωθυπουργός του Ιράκ Αλ-Σουντάνι, που είχε συμμετάσχει στην δοσιλογική κυβέρνηση μετά τον πόλεμο στο Ιράκ, σε μια σοκαριστική κίνηση έδωσε το ελεύθερο στις PMF να απαντήσουν στην βία των αμερικάνων.

Την τέταρτη εβδομάδα του πολέμου οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές. Το Ιράν χτυπά ένα γεμάτο με πετρέλαιο πλοίο με σημαία του Κουβέιτ στο Ντουμπάι. Η επίθεση αυτή είναι η πρώτη σε πλοίο στον κόλπο και από μόνη της αύξησε τις τιμές του πετρελαίου πάνω από 4 δολάρια ανά βαρέλι στις ΗΠΑ. Οι αντάρτες του κινήματος Ansarallah στην Υεμένη μπαίνουν στον πόλεμο στις 28/3 και ξεκινούν πυραυλικές επιθέσεις, παρά τις εικασίες που ήθελαν τους Ansarallah τσακισμένους από τις αμερικάνικες επιθέσεις το καλοκαίρι. Οι Αντιστασιακές οργανώσεις του Ιράκ διενήργησαν 85 επιθέσεις σε Ιράκ, Ιορδανία, Κουβέιτ και Μπαχρέιν. Οι ΗΠΑ απαντούν με τις δολοφονίες των διοικητών των φρουρών της επανάστασης Alireza Tangsiri (ο οποίος σχεδίασε τη στρατηγική για τον αποκλεισμό των στενών του Ορμούζ), Behnam Rezaei, Amir Amirmohammadi και Mohammad Ali Khodabakhsh και τη δολοφονία του Ebrahim Mortazavi-Nasb, διοικητή της πολιτοφυλακής Basij καθώς και του Akbar Ghorbanizadeh, επικεφαλής του πολιτικού γραφείου της ιρακινής Kerman. Κόντρα στην αμερικανική προετοιμασία το Ιράν κινητοποιεί 1 εκατομμύριο στρατιώτες και ξεκινά να προμηθεύεται drones από τη Ρωσία στην πρώτη επίσημη εμπλοκή της στον πόλεμο.

Πρέπει εδώ να σχολιάσουμε και την κατάσταση στον Λίβανο. Η νέα αμερικανόδουλη κυβέρνηση που θέλησε να αφοπλίσει την Hezbollah και έδιωξε τους Ιρανούς διπλωμάτες δεν έχει κάνει τίποτα για το λαό του Λιβάνου που εκτοπίζεται προς τον Βορρά. Τη στιγμή που το Ισραήλ έχει καταλάβει τα πάντα σε ακτίνα 20 χλμ από τα σύνορα του με σκοπό να δημιουργήσει μια γκρίζα ζώνη μέχρι τον ποταμό Λιτάνι, μπροστά του βρίσκει την Hezbollah και όχι τις LAF. Η Hezbollah και ο Λιβανέζικος Λαός αντιστέκονται περήφανα. Σχεδόν 100 μέρκαβα έχουν τσακιστεί με δεκάδες στρατιώτες του IDF να βρίσκονται νεκροί. Η οργάνωση έχει πληρώσει με σχεδόν 400 μέλη νεκρά και χιλιάδες νεκρούς συνολικά ενώ οι εκτοπισμένοι είναι εκατοντάδες χιλιάδες… Ο Λίβανος όμως, όπως και η Γάζα έχει ιστορία αντίστασης. Ο IDF δεν κέρδισε ποτέ στον Λίβανο, και δεν θα τα καταφέρει ούτε και τώρα.

Η ανθρωπιστική και εθνική διάσταση του πολέμου

Δεν ξεχνάμε ότι σε κάθε πόλεμο την πληρώνουν οι άμαχοι, και ακριβώς όπως στην γενοκτονία στη Γάζα, το Ιράν ήδη πληρώνει το τίμημα 1500 περίπου νεκρών, με πάνω από 200 από αυτούς να είναι μαθητές και μαθήτριες. Παράλληλα, έχουν εκτοπιστεί πάνω από 3.2 εκατομμύρια κάτοικοι. Στο Λίβανο με την αποτυχημένη και τσακισμένη από την Χεζμπολάχ απόπειρα του Ισραήλ για εισβολή, έχουν δολοφονηθεί σχεδόν 1000 άμαχοι. Το Ιράν έχει πάνω από 45.000 κατεστραμμένους στόχους ανθρωπιστικού ενδιαφέροντος (σπίτια, μαγαζιά). 65 σχολεία έχουν καταστραφεί καθώς και πάνω από 150 εγκαταστάσεις υγείας.

Παράλληλα, η αναταραχή στις χώρες του κόλπου μεγαλώνει. Οι λαοί που βρίσκονται σε έναν πόλεμο που δεν επέλεξαν για τα συμφέροντα της Αμερικής και του Ισραήλ αντιδρούν έντονα. Ιδιαίτερα στο Μπαχρέιν που έχει πλειονότητα Σιιτών αλλά διοικείται από την Σουνιτική δυναστεία των Αλ Χαλίφα εδώ και 250 χρόνια. Βίαιες διαδηλώσεις συγκλονίζουν τη χώρα που φιλοξενεί τον πέμπτο αμερικανικό στόλο. Η Σ. Αραβία έστειλε στρατό για να αποτραπεί η εξέγερση να γίνει επανάσταση. Στις πόλεις της ίδιας που συνορεύουν με το Μπαχρέιν και έχουν Σιιτικό πληθυσμό επίσης σημειώθηκαν μεγάλες διαδηλώσεις δημιουργώντας μια μεγάλη εσωτερική απειλή καθώς στα νότια της χώρα είναι που βρίσκονται και τα μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου. Οι Ανσαραλλάχ της Υεμένης επίσης, πέρα από αυτή την πρώιμη εμπλοκή τους, δηλώνουν έτοιμοι να κλείσουν τα στενά Μπαμπ ελ-Μαντέμπ με μαζική λαϊκή στήριξη.

Οι εθνικές μειονότητες του Ιράν έγιναν δέκτες μιας διττής στρατηγικής από τις ΗΠΑ. Από τη μία, οι ΗΠΑ χτυπούν σκληρά τις περιοχές που έχουν πλειονότητα εθνικών μειονοτήτων για να δημιουργήσουν αναταραχές, ενώ προσπαθούν να σύρουν τα ήδη εκπαιδευμένα και εξοπλισμένα κουρδικά κόμματα και οργανώσεις εναντίων της κυβέρνησης του Ιράν. Μέχρι τώρα δεν έχουν πετύχει ούτε με τους Κούρδους ούτε με τους Μπαλούχους. Οι Κούρδοι ακόμα κι αν βγήκαν ανακοινώσεις ενάντια στην Ιρανική κυβέρνηση και διάθεσης ανατροπής της, αρνούνται να μπουν στον πόλεμο χωρίς ξεκάθαρη στήριξη των ΗΠΑ, αναλόγως και οι Μπαλούχοι. Ειδικά οι Κούρδοι δεν γίνεται να ξεχάσουν τις συνεχείς προδοσίες των αμερικανών, πολλώ δε μάλλον στο φόντο της πρόσφατης στάσης των δεύτερων στη Συρία. Παρά τις εξαγγελίες κάποιων εθνικών οργανώσεων, στη μεγάλη εικόνα οι μειονότητες δεν φαίνεται να έχουν διάθεση να μπουν στον πόλεμο, μερικές μάλιστα που μέχρι πρόσφατα πολεμούσαν με τους Φρουρούς της Επανάστασης δήλωσαν τώρα τη στήριξή τους ενάντια στους Αμερικάνους.

Σε ότι αφορά τον Λίβανο, με δεκάδες χιλιάδες παραβιάσεις της εκεχειρίας από πλευράς Ισραήλ, η Χεζμπολάχ έχει αποδείξει εκτός από το αξιόμαχό της, ότι είναι η μόνη δύναμη που προστατεύει τη χώρα και τον λαό. Ο Λιβανέζικος στρατός δεν κάνει τίποτα για την ισραηλινή επιθετικότητα στον νότιο Λίβανο, εκεί που ο IDF τα έχει βρει πολύ σκούρα ενάντια στην Χεζμπολάχ, που θεωρούσε ότι είχε αποδυναμώσει. Ακόμη, η κάλυψη των νότιων συνόρων από τη Χεζμπολάχ, θα επιτρέψει δυνητικά στον Λιβανέζικο στρατό να αντιμετωπίσει μια πιθανή επίθεση από τη Συρία εφόσον ο νέος της πρόεδρος (πρώην μέλος της Αλ Κάιντα) πιεστεί να στηρίξει όσους τον ανέβασαν στην εξουσία. Ο καθένας μπορεί μόνο να φανταστεί τι θα είχε συμβεί αν όντως είχε αφοπλιστεί η Χεζμπολάχ μετά τις πιέσεις της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης.

Στρατηγικό και οικονομικό κόστος και ασύμμετρος πόλεμος

Στην καρδιά της αμερικανικής στρατηγικής κρύβεται ένα ανυπέρβλητο πρόβλημα. Τόσο ο IDF όσο και ο αμερικανικός στρατός σπαταλάνε περισσότερα αμυντικού τύπου πυρομαχικά από όσα μπορούν να παράξουν. Ήδη στην τρίτη εβδομάδα του πολέμου τα αμυντικά συστήματα Patriot και THAAD έχουν αρχίσει να εξαντλούνται, το ίδιο και το iron dome. Ήδη έχουν ξεκινήσει μεταφορές πυροβολαρχιών από άλλα μέρη του πλανήτη για να συντηρήσουν τις ανάγκες άμυνας των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή ενώ οι ΗΠΑ πλέον δεν μπορούν να εξοπλίσουν την Ουκρανία με αμυντικά συστήματα. Κάποιοι αναλυτές μάλιστα λένε ότι τα συστήματα αυτά με τα συνεχή σμήνοι drone του Ιράν, θα εξαντληθούν μέσα στον μήνα.

Παρά τις αντικειμενικές ελλείψεις, η αυτοκρατορία του ψέματος καλά κρατεί με τον Τραμπ να μιλά για ατελείωτες ποσότητες πυρομαχικών σε συνεντεύξεις, ενώ παράλληλα τον αδειάζουν οι στρατιωτικοί υπεύθυνοι των ΗΠΑ.

Η άλλη πλευρά του στρατηγικού ελλείμματος των ΗΠΑ και Ισραήλ βρίσκεται στην ασυμμετρία με την οποία το Ιράν διεξάγει τον πόλεμο. Οι ΗΠΑ έχουν σπαταλήσει ήδη 120 δισεκατομμύρια μέχρι τώρα στον πόλεμο και το πεντάγωνο προσπαθεί ήδη να αυξήσει τον προϋπολογισμό του για περαιτέρω 200 δισεκατομμύρια. Το ρίσκο για ύφεση στην αμερικανική οικονομία αυξήθηκε από 25 σε 35% μόλις σε 3 εβδομάδες, με την αύξηση του πληθωρισμού λόγω της αύξησης της τιμής του πετρελαίου.

Δεν είναι τυχαίο που η υπόλοιπη Δύση έχει αδειάσει την Αμερική. Ο πληθωρισμός αυξάνεται ενώ δεν υπάρχει άνοδος της οικονομίας. Η επίθεση στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του Κατάρ αύξησαν το ενεργειακό κόστος κατά 34%. Ο πόλεμος έχει κοστίσει στην Ευρώπη ήδη 3 δισεκατομμύρια λόγω του κόστους του πετρελαίου. Το πρόβλημα θα επεκταθεί στην βιομηχανία, σε μια Ευρώπη που ήδη βρίσκεται σε καθεστώς απο-βιομηχανοποίησης. Οι ενεργοβόρες βιομηχανίες θα αναγκαστούν να μετακινήσουν τις εγκαταστάσεις τους σε χώρες με φθηνότερη ενέργεια. Λόγω του κλεισίματος των στενών του Ορμούζ οι εξαγωγές που περνούσαν από κει έχουν μειωθεί κατά 61%. Η τιμή για το βαρέλι αν τα στενά παραμείνουν κλειστά θα εκτιναχθεί στα 130 δολάρια ανά βαρέλι. Ταυτόχρονα, οι τιμές των τροφίμων θα ανέβουν παραπάνω, καθώς τα λιπάσματα έχουν ανέβει κατά 40% (δικαιώνοντας τα αιτήματα των αγροτών ενάντια στη νέα ΚΑΠ και τη mercosur). Οι τιμές στα ράφια θα δουν μεγαλύτερη ακόμα αύξηση με δεδομένο την αύξηση του κόστους των μεταφορών στα πλοία.

Αυτά τα δεδομένα έρχονται να δικαιώσουν το Ιράν που βασίζει τη στρατηγική του σε δύο πυλώνες. Την οικονομική εξάντληση μέσω των χτυπημάτων που έχουν σαν αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών του πετρελαίου, γεγονός που οδηγεί σε αναταραχές στις χώρες του κόλπου αλλά και σε αποσταθεροποίηση τις δυτικές οικονομίες. Από την άλλη στοχεύει στην εξάντληση των αποθεμάτων των αμυντικών συστημάτων των ΗΠΑ-Ισραήλ. Τα πολύ φθηνά drone του Ιράν (20-50.000 δολ. το ένα) χρειάζονται πολλές φορές δύο αντιπυραυλικές κεφαλές κόστους εκατομμυρίων για να αναχαιτιστούν. Μπορεί από αυτό το δεδομένο να πλουτίζει η συνεργάτιδα του ΕΜΠ Lockhead Martin και τα άλλα γεράκια του πολέμου, αλλά το κόστος θα το βιώσει ο ήδη αγανακτισμένος λαός των ΗΠΑ, ένα κόστος από τον πιο αντιδημοφιλή πόλεμο στην ιστορία τους.

Έχει ενδιαφέρον η ανάλυση της ελάττωσης των κυρώσεων στο Ιράν από τις ΗΠΑ. Είναι συγκλονιστικά άμεση παραδοχή της ήττας τους με πρόφαση την κίνηση της αγοράς πετρελαίου. Στην πραγματικότητα είναι η καλύτερη απόδειξη της αποτυχίας της αμερικανικής επιχείρησης στο Ιράν.

Οι οικονομικά ευνοούμενοι μέχρι τώρα είναι η Ρωσία και η Ινδία. Η Ινδία θα μπορέσει ξανά να αγοράσει ιρανικό πετρέλαιο το οποίο έχει δυνατότητα να επεξεργαστεί εύκολα λόγω των χρόνιων αγορών της. Ταυτόχρονα, διπλασίασε την εισροή ρωσικού πετρελαίου ενισχύοντας την οικονομική σχέση των δύο χωρών. Οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να ελαττώσουν τις κυρώσεις και στη ρωσική ενέργεια. Χαρακτηριστική είναι η φράση του υπ. Εξωτερικών του Ιράν ότι “οι ΗΠΑ αφιέρωσαν μήνες για να αναγκάσουν την Ινδία να σταματήσει να αγοράζει πετρέλαιο από τη Ρωσία. Μέσα σε 3 βδομάδες πολέμου με το Ιράν, ο Λευκός Οίκος ικετεύει τον κόσμο να αγοράσει ρωσικό αργό πετρέλαιο”. Τα κέρδη τις Ρωσίας από το αργό πετρέλαιο είναι ήδη 5 δις σε ένα μήνα πολέμου.

Το Ιράν διπλωματικά έχει καταφέρει να ισχυροποιήσει τη θέση του αφήνοντας τα Ινδικά και Κινεζικά πλοία να περνάνε τον κόλπο του Ορμούζ αγοράζοντας πετρέλαιο σε γουάν. Η πίεση αυξήθηκε όταν ξαναμπήκαν οι Ansarallah στον πόλεμο απειλώντας να κλείσουν και τις πετρελαϊκές διόδους στην Ερυθρά Θάλασσα. Αντιθέτως, η διπλωματία των ΗΠΑ εξαντλείται σε απειλές και ύβρεις του Τραμπ. Σημασία έχει να σχολιάσουμε ότι η αξιοπιστία των ΗΠΑ πέφτει σταθερά, μετά την πρώτη ανακοίνωση συνομιλιών από τον Τραμπ, οι τιμές των βαρελιών έπεσαν κατακόρυφα μέχρι που διαψεύστηκαν οι συνομιλίες από πλευράς Ιράν. Ο Τραμπ ενδιάμεσα μέχρι το διάγγελμά του την 1 /4 (στο οποίο ανακοίνωσε ότι θα συνεργαστεί με το νέο καθεστώς του Ιράν!) ξαναπροσπάθησε με ψέματα να ρίξει τις τιμές του πετρελαίου με ψευδείς ανακοινώσεις χωρίς επιτυχία.

Στις ΗΠΑ η Βενζίνη έχει ανέβει 33% σε έναν μήνα και η ντίζελ 43% με το 65% των πολιτών να πιστεύει ότι θα έρθει οικονομική κρίση ενώ όπως αναφέρθηκε, το κόστος φαίνεται και στα ράφια με την τουλάχιστον 40% αύξηση στα λιπάσματα. Ταυτόχρονα ,η πολεμική βιομηχανία πλουτίζει συνεχώς. Με την αύξηση της τιμής του πετρελαίου υπολογίζεται ότι θα εισέλθουν 63 δις σε δολάρια στην αμερικανική αγορά μέσω του συστήματος του πετροδολαρίου, γεγονός που δημιουργεί φόβους πληθωρισμού.

Γεωπολιτικοί συσχετισμοί και το παιχνίδι των ΗΠΑ

Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να υποθέσουμε ότι όλα αυτά ήταν απλά ένα κακώς υπολογισμένο ρίσκο από πλευράς των ΗΠΑ, δεν κάνουν τέτοια λάθη οι αυτοκρατορίες. Ο πόλεμος στο Ιράν γίνεται για δύο λόγους, από τη μία όπως ξέφυγε και στον Μ. Ρούμπιο επειδή τους πίεσε το Ισραήλ, που θα επιτίθετο ούτως ή άλλως, μέσω της πανίσχυρης AIPAC και από την άλλη, ο πόλεμος στο Ιράν ακολουθεί την προσπάθεια διάσωσης του πετροδολλαρίου και της οικονομικής κυριαρχίας των ΗΠΑ από την Κίνα.

Οι ΗΠΑ μετά την απαγωγή του Μαδούρο και τις εκ νέου εκβιαστικές συμφωνίες με τη Βενεζουέλα ελάφρυναν το εμπάργκο για να διατηρήσουν την ροή του πετρελαίου. Για να αγοράσει κανείς όμως πετρέλαιο από τη Βενεζουέλα, δεν μπορεί να πληρώσει απευθείας στην κρατική PDVSA αλλά σε ελεγχόμενους αμερικανικούς λογαριασμούς. Αυτό εννοούσε ο Τραμπ όταν έλεγε “θα τρέξουμε τη χώρα”, αυτό εννοούμε εμείς όταν λέμε μετα-αποικιοκρατία. Παράλληλα, η επίθεση στη Βενεζουέλα αντιμετώπισε και τον κίνδυνο ενός συμμάχου του Ιράν και της Κίνας στην πίσω αυλή των ΗΠΑ.

Ο επόμενος στόχος είναι το ηρωικό επαναστατικό νησί της Κούβας. Ο οικονομικός στραγγαλισμός των ΗΠΑ οδηγεί στην φτώχεια τον λαό που δεν έχει πλέον καύσιμα και ηλεκτρισμό.

Το πρελούδιο στη Βενεζουέλα που προετοίμασε την επίθεση στο Ιράν συμβάλει στο μεγάλο παιχνίδι των ΗΠΑ ενάντια στην Κίνα. Οι ΗΠΑ προσπαθούν μέσω εισβολών, πολέμων και κυρώσεων να κόψουν το πετρέλαιο από την οικονομία της Κίνας ,η οποία είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας αργού πετρελαίου παγκοσμίως. Το 14% το πετρελαίου το αγόραζε από το Ιράν ενώ το 20% των εισαγωγών της περνούσε από τα στενά του Ορμούζ. Ακόμα και τώρα που το Ιράν τα έχει ανοίξει για τα κινεζικά πλοία, το κόστος των ασφάλιστρων είναι τόσο τεράστιο που πιέζει την κινεζική οικονομία. Βέβαια ενώ το Ιράν κάνει το 80% των συνολικών του εξαγωγών πετρελαίου στην Κίνα, αποτελεί μόλις το 1% του συνολικού εμπορίου της δεύτερης. Αυτό όμως που η Κίνα δε μπορεί να αντικαταστήσει είναι η εμπορική σχέση με το Ιράν για την μεθανόλη από το οποίο εισάγει το 60% των αναγκών της.

H Κίνα ήταν προετοιμασμένη για τα ενδεχόμενα αυτά αυξάνοντας τις περσινές τις εισαγωγές σε πετρέλαιο και έχοντας απόθεμα 1.2 δισεκατομμυρίων βαρελιών, αρκετών για πάνω από 100 μέρες χωρίς εισαγωγή. Παράλληλα αγοράζει φυσικό αέριο από τη Ρωσία και ενισχύει τις ενεργειακές της σχέσεις με Καζακστάν και Κυργιστάν καθώς και τη Μυανμάρ, στην οποία παίζει ένα βρώμικο παιχνίδι.

Ο στόχος της Κίνας εδώ και χρόνια είναι η αντικατάσταση του πετροδολαρίου από το πετρο-γουάν. Έχει κατακτήσει συμφωνίες ήδη με τις χώρες του κόλπου για διεθνείς πληρωμές σε Γουάν, ενώ προσπαθεί να αντικαταστήσει το εκβιαστικό σύστημα τραπεζικών συνδέσεων SWIFT με το δικό της, CIPS, γεγονός που θα βοηθούσε τις οικονομίες όλων όσων αντιμετωπίζουν κυρώσεις από την κυρίαρχη αμερικανική επιρροή στην οικονομία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και την αγορά τεράστιων αποθεμάτων χρυσού, που κάνουν το γουάν μελλοντικά πιο σταθερό. Η Μέση Ανατολή έχει δεχθεί κινεζικές επενδύσεις ύψους 89 δισεκατομμυρίων από το 2019, άλλος ένα λόγος που οι ΗΠΑ παλεύουν για κυριαρχία στην περιοχή.

Οι ΗΠΑ στην προσπάθειά τους να επιμηκύνουν την κυριαρχία τους στην αγορά θέλουν να εμποδίσουν το πετρο-γουάν, και εκεί στοχεύουν οι επιθετικές τους κινήσεις. Στην πραγματικότητα βέβαια το σχέδιο τους δε φαίνεται να πετυχαίνει, καθώς αδυνατούν να προστατέψουν τους εταίρους τους στη Μέση Ανατολή, με αποτέλεσμα να δέχονται επιθέσεις από το Ιράν που δημιουργούν αναταραχή και προσπάθεια εξεύρεσης εναλλακτικών στο δολάριο. Δεν φαίνεται να έχουν καμία επιτυχία. Τα όνειρά τους θα τσακιστούν στο Βιετνάμ του 21ου αιώνα που δε φαίνεται να λυγίζει, αντίθετα φαίνεται να κερδίζει τον πόλεμο οικονομικά και διπλωματικά.

Πόλεμος Πακιστάν-Αφγανιστάν

Την 21η Φεβρουαρίου το Πακιστάν εξαπέλυσε επιθέσεις με αεροπορικό βομβαρδισμό στην ενδοχώρα του Αφγανιστάν, αναθερμαίνοντας μια διαμάχη μεταξύ των δύο χωρών η οποία τα τελευταία χρόνια μόνο εντείνεται. Τον περασμένο Οκτώβριο οι δύο χώρες είχαν συμφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός με διαμεσολαβητές την Τουρκία και το Κατάρ, αλλά με τις νέες επιθέσεις του Πακιστάν, οι οποίες σύμφωνα με το ίδιο έρχονται ως απάντηση σε τρομοκρατικά χτυπήματα στο εσωτερικό του, το μέτωπο φαίνεται να εντάθηκε σε άνευ προηγουμένου βαθμό. Το Πακιστάν, μια εβδομάδα μετά τα αεροπορικά του χτυπήματα στο εσωτερικό του Αφγανιστάν και με γνώμονα την στρατιωτική απάντηση των Ταλιμπάν, κήρυξε "ανοιχτό πόλεμο" ενάντια στο Αφγανιστάν.

Αφορμή και αιτίες του πολέμου

Η αφορμή για τις εχθροπραξίες εκ μέρους του Πακιστάν είναι η δράση οργανώσεων όπως οι Ταλιμπάν του Πακιστάν (TTP) και το ISKP, τμήμα του ISIS, στο εσωτερικό της χώρας με τρομοκρατικά χτυπήματα ακόμα και στην πρωτεύουσα, Ισλαμαμπάντ. Το Πακιστάν κατηγορεί τους Ταλιμπάν του Αφγανιστάν ότι υποθάλπουν τους TTP και ότι οι περισσότερες από τις επιθέσεις αυτής της ομάδας, οι οποίες τοποθετούνται στις παραμεθόριες με το Αφγανιστάν επαρχίες, έχουν ως εφαλτήριο το Αφγανιστάν. Από την άλλη, οι Ταλιμπάν υιοθετούν μια άποψη ότι η τρομοκρατική δράση αυτών των ομάδων είναι εσωτερικό ζήτημα του Πακιστάν.

Οι Ταλιμπάν του Πακιστάν, παρόλο που είναι διακριτή οργάνωση από τους αντίστοιχους του Αφγανιστάν, διατηρούν με τους τελευταίους σχέσεις, κυρίως ιδεολογικές. Πολλοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι τόσο ομάδες όπως οι TTP όσο και τμήμα του λαού αυτών των χωρών βλέπει τους Ταλιμπάν αρκετά θετικά, μετά το φιάσκο της αποχώρησης των Η.Π.Α. από την περιοχή, ως τους νικητές ενάντια σε μια «υπερδύναμη».

Ωστόσο, μια από τις κύριες αιτίες των εχθροπραξιών είναι η συνοριακή γραμμή των δύο κρατών, η γραμμή Ντουράντ. Το Αφγανιστάν δεν έχει αναγνωρίσει ποτέ επίσημα αυτή τη γραμμή ως το σύνορο των δύο κρατών, ορίζοντας το ως ένα αποικιοκρατικό κατάλοιπο το οποίο αυθαίρετα τέμνει περιοχές που κατοικούνται από την εθνική μειονότητα των Παστούν. Με βάση αυτή τη θέση, το Αφγανιστάν είχε αντιταχθεί και στην αναγνώριση του κράτους του Πακιστάν το 1947. Σύμφωνα με ειδικούς παρατηρητές, από το 2021 που οι Ταλιμπάν επανήλθαν στην εξουσία με την φυγή της Αμερικής και του ΝΑΤΟ, έχουν υπάρξει τουλάχιστον 75 συμπλοκές μεταξύ των χωρών σε αυτή τη συνοριογραμμή.

Στρατιωτικές και γεωπολιτικές εξελίξεις

Στρατιωτικά, η διαμάχη που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα ξεκίνησε με τους βομβαρδισμούς από το Πακιστάν. Οι Ταλιμπάν απάντησαν με χτυπήματα σε στρατιωτικούς στόχους κοντά στα σύνορα των δύο χωρών, γεγονός που οδήγησε το Πακιστάν να κηρύξει επίσημα τον πόλεμο, στις 26 Φεβρουαρίου. Έκτοτε, οι επιχειρήσεις εκ μέρους του Πακιστάν συμπεριλαμβάνουν αεροπορικές επιθέσεις και επιθέσεις επί του εδάφους, με το Αφγανιστάν να απαντάει κυρίως με ασύμμετρο πόλεμο. Αυτό συμβαίνει γιατί το στρατιωτικό δυναμικό των δύο χωρών είναι ασύγκριτο. Το Αφγανιστάν δεν διαθέτει αεροπορικές δυνάμεις, ενώ σύμφωνα με το Al Jazeera, το ενεργό στρατιωτικό δυναμικό των δύο χωρών είναι 75.000 έναντι 660.000 υπέρ του Πακιστάν. Παρόλα αυτά, πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν ότι το Πακιστάν πρέπει να είναι πολύ προσεκτικό παρά την στρατιωτική του υπεροχή και ότι πρέπει να αποφύγει μια μακρόσυρτη στρατιωτική διαμάχη.

Οι επιθέσεις επικεντρώνονται γύρω από την γραμμή Ντουράντ και από τις δύο πλευρές. Ωστόσο το Πακιστάν έχει εντείνει τις αεροπορικές επιδρομές του σε όλη την Αφγανική επικράτεια, και στην πρωτεύουσα Καμπούλ, στοχεύοντας και μη στρατιωτικούς στόχους. Τα θύματα από τους βομβαρδισμούς είναι εκατοντάδες, πολλοί εκ των οποίων άμαχοι. Πρόσφατα το Πακιστάν χτύπησε μια κλινική απεξάρτησης, με τον αριθμό των νεκρών σύμφωνα με το Αφγανιστάν να φτάνει τους 400 και την ειδική επιτροπή του ΟΗΕ να έχει επιβεβαιώσει 143 και να αφήνει περιθώριο και για περισσότερους.

Το Πακιστάν, όσον αφορά την πολεμική και επιχειρησιακή ρητορική του, αξιοποιεί το προηγούμενο που έχει θέσει το Ισραήλ με την γενοκτονία που διαπράττει αυτή τη στιγμή στην Γάζα. Ο εχθρός είναι οι τρομοκράτες που παρακινεί, προστατεύει και οπλίζει το γειτονικό κράτος και παρόλο που οι βομβαρδισμοί στοχεύουν κατοικήσιμες περιοχές, η έλλειψη κατακραυγής για αντίστοιχα και πολλαπλάσια εγκλήματα πολέμου που έχει διαπράξει η σιωνιστική οντότητα, δημιουργεί ένα περιβάλλον στο οποίο το Πακιστάν μπορεί να νιώθει αρκετά ασφαλές να συνεχίσει τις επιχειρήσεις του.

Ταυτόχρονα, η ασφάλεια που αισθάνεται το Πακιστάν γεωπολιτικά προέρχεται και από τις αντίστοιχες διπλωματικές πολιτικές του. Πρόσφατα ενίσχυσε τις σχέσεις του με την Σαουδική Αραβία, ενώ παραδοσιακά προσβλέπει και στην στήριξη των Η.Π.Α., με τελευταίο παράδειγμα την ένταξή του στο «Συμβούλιο της Ειρήνης» του Τραμπ. Πρόσφατα ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι το Πακιστάν τα πηγαίνει "Πάρα, πολύ καλά". Παράλληλα, όσον αφορά την άμυνά του, στηρίζεται αρκετά και στην Ρωσία και την Κίνα, ενώ αποτελεί, μαζί και με το Αφγανιστάν, σημαντικό κομμάτι της «Ζώνης του Μεταξιού» της Κίνας. Η χώρα προσπαθεί να ενισχύσει την θέση της στην εξωτερική πολιτική, αφενός με την φιλοπροσκείμενη στάση της προς τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, ούσα πλέον και η ίδια μια πυρηνική δύναμη, αφετέρου με την τόνωση του εθνικού αισθήματος, συσπειρώνοντας τους πολίτες της ενάντια σε έναν εξωτερικό εχθρό-τρομοκράτη. Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση η κατάσταση είναι περίπλοκη καθώς από την μία η ιστορική στάση του Πακιστάν απέναντι στους Ταλιμπάν ήταν υποστηρικτική και από την άλλη για την εθνική μειονότητα των Παστούν του Πακιστάν, αυτός είναι ένας πόλεμος που τους αποξενώνει περισσότερο από το κράτος. Ειδικά από ένα κράτος το οποίο χρησιμοποιεί αυτήν την ευκαιρία για να στρατιωτικοποιηθεί ακόμα περισσότερο, με τον στρατό, από την στιγμή που ο πρώην πρόεδρος Ιμραν Καν είναι ακόμα φυλακισμένος, να ενισχύει την θέση του στα πόστα της εξουσίας. Κάποια κράτη έχουν προταθεί να διαμεσολαβήσουν για την επίτευξη μιας εκεχειρίας, όπως η Ρωσία και το Ιράν. Η αλήθεια είναι πως το Αφγανιστάν είναι σχετικά απομονωμένο διπλωματικά, ειδικά σε σχέση με το Πακιστάν.

Το ανθρωπιστικό και πολιτικό τμήμα του πολέμου

Όσον αφορά το ανθρωπιστικό κομμάτι του συγκεκριμένου πολέμου, η κατάσταση είναι δραματική. Το Πακιστάν εδώ και αρκετούς μήνες έχει ξεκινήσει την απέλαση όλων των Αφγανών που διαμένουν στο εσωτερικό του και δεν διαθέτουν visa. Σύμφωνα με τους New York Times, περίπου 1 εκατομμύριο Αφγανών έχει ήδη εκδιωχθεί από το Πακιστάν, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας και επαγγέλματος. Οι βομβαρδισμοί μέσα στον αστικό ιστό συνεχίζονται, τρομοκρατικά χτυπήματα θα συνεχίσουν να λαμβάνουν χώρα εκατέρωθεν και γενικότερα τίποτα δεν προμηνύει μια οριστική λύση στα προβλήματα μιας πολυπληθούς και φυλετικά ποικιλόμορφης περιοχής. Ειδικά με το ξέσπασμα του πολέμου μεταξύ Η.Π.Α.-Ισραήλ και Ιράν, το μέτωπο Πακιστάν-Αφγανιστάν έχει μπει γεωπολιτικά σε δεύτερη μοίρα, παρά τις ανθρωπιστικές εκκλήσεις. Η κατάσταση θα αποσοβηθεί μόλις οι μεγάλοι παίχτες που δρουν στην περιοχή, αποφασίσουν ότι τα συμφέροντά τους πλέον θίγονται σημαντικά. Είναι άλλο ένα παράδειγμα της «ευεργετικής» παρουσίας των ιμπεριαλιστών-αποικιοκρατών, οι οποίοι χωρίζουν αυθαίρετα σύνορα, δημιουργούν και στηρίζουν ομάδες και κράτη τρομοκράτες και αφήνουν τον λαό και την εργατική τάξη των εδαφών αυτών να πληρώνει το τίμημα της φτώχειας, του πολέμου και της αιματοχυσίας. Φυσικά, η λύση δεν έγκειται στην περαιτέρω εμπλοκή των μεγάλων ιμπεριαλιστών στο μέτωπο, αλλά στην χειραφέτηση της εργατικής τάξης και στις δύο χώρες. Οι εργατικές τάξεις πρέπει να αντιταχθούν στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των δικών τους κρατών, στα εθνικιστικά φρονήματα που οι εξουσίες τους προσπαθούν να καλλιεργήσουν και στην καταπιεστική φύση αυτών των εξουσιών. Οι λαοί του Πακιστάν και του Αφγανιστάν γνωρίζουν πολύ καλά ότι πολεμικές συμπλοκές όπως αυτή αντανακλούν μόνο ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Ότι τα σύνορα που τους χωρίζουν δεν είναι παρά γραμμές σε ένα χαρτί που σε καμία περίπτωση δεν εκφράζουν κάποιον ουσιώδη και υπαρκτό διαχωρισμό μεταξύ των ανθρώπων, είτε μιλάμε για τους Παστούν που διαμένουν στις δύο πλευρές που θέτει η γραμμή Ντουράντ ή για τα εκατομμύρια Αφγανούς που ζουν στα εδάφη του Πακιστάν. Όπως δήλωσε το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα του Πακιστάν: «Το παιχνίδι φιλίας και εχθρότητας με τους Ταλιμπάν έχει συνεχιστεί για αρκετές δεκαετίες και θα συνεχιστεί και στο μέλλον. Μόνο ένα επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης μπορεί να νικήσει το σύστημα και τις αντιδραστικές δυνάμεις που αυτό δημιούργησε και έθρεψε».